FRANCINA (SIEN) VAN DER GROEF (i721) - een leven aan een zijden draadje ....... tot drie maal toe zelfs ...... Het leven van FRANCINA VAN DER GROEF , geboren op 20 februari 1919 in het Flakkeese Middelharnis , heeft in haar lange bestaan - ze overleed uiteindelijk op 84 - jarige leeftijd - d r i e maal aan een , wat we zouden kunnen noemen , zijden levensdraadje gehangen , en de allereerste keer zelfs nog vóór haar geboorte ...... Francina , of Sien zoals ze doorgaans werd genoemd , kende een buitengemeen dramatische levensstart ... Sien was de dochter van Leendert van der Groef en Pieternella van den Tol . Vóór haar waren binnen dit gezin reeds twee kinderen gezond en wel ter wereld gekomen , máár toen moeder Pieternel voor de derde maal in haar leven in blijde verwachting was , verliep de zwangerschap geheel anders dan verwacht ....... Nederland , inclusief het eiland Goeree - Overflakkee , leefde anno 1918 in een buitengewoon dramatisch jaar . Dit in de wereldgeschiedenis van de gehele mensheid zo uitzonderlijke jaar kenmerkte zich door t w e e historische gebeurtenissen : 1918 was zowel het laatste en tevens zeer bloedige jaar van de eerste wereldoorlog , alsmede het jaar waarin de gehele wereld met een epidemische ziekte geconfronteerd werd die in de geschiedenis der mensheid zijn weerga nog niet gekend had : de Spaanse griep ...... Ook Goeree - Overflakkee , inclusief Middelharnis , de woonplaats van Leen en Pieternel , kon deze zeer dodelijke ziekte met geen mogelijkheid buiten de eilandsgrenzen houden ..... In de loop van het jaar 1918 , terwijl ze inmiddels enige tijd in verwachting was van haar derde kind , werd moeder Pieternel ziek , héél erg ziek , zó ziek zelfs dat de gealarmeerde arts ernstig voor het leven van de zwangere vrouw én het ongeboren kind begon te vrezen .... want de diagnose die hij na onderzoek stelde , was inderdaad : Spaanse griep ....... Vanwege de grote ernst van de situatie werd nog een andere arts geraadpleegd en deze laatste arts , korte tijd daarvoor nog werkzaam geweest in Rotterdam , moet toen verteld hebben dat het hem vanuit zijn Rotterdamse praktijk ónbekend was dat een zwangere vrouw bij wie Spaanse griep als diagnose was gesteld , deze ziekte overleven kon ........... De gezondheidstoestand van moeder en kind was dus zonder enige overdrijving zeer alarmerend te noemen - anno 1918 hing hun beider leven aan een dun , aan een zéér dun levensdraadje , máár ..........tóch zouden moeder en ongeboren kind deze zeer zware aanslag op hun gezondheid en op hun fysieke bestaan , op welhaast miraculeuze wijze , te boven weten te komen !!! Pieternel bereikte uiteindelijk de leeftijd van bijna 80 jaar en dochter Sien werd zelfs nog wat ouder : zij overleed uiteindelijk op 84 - jarige leeftijd , ook al schreef Sien haar veelal kwakkelende gestel gedurende haar lange leven immer - terecht of ten onrechte - toe aan deze buitengewoon ongelukkige levensstart , máár zo'n 'krakende wagen' , zoals wij haar weleens gekscherend noemden , blijkt dan toch altijd maar weer het langst mee te kunnen gaan ......! HIER WAS DE NOG SLECHTS NÚL-JARIGE SIEN ALS HET WARE DOOR HET OOG VAN DE LEVENSNAALD GEKROPEN ...... EN DÁT GESCHIEDDE TOEN ZEKER NÍET VOOR DE ALLERLAATSTE MAAL ........ Als jong volwassen vrouw liet Sien het eiland Goeree - Overflakkee achter zich , vertrok naar Den Haag en trad hier kort na de oorlog in het huwelijk met BERNARDUS (BEN) TEN WOLDE , de man met wie zij lief en leed - maar vooral toch het eerste , gelukkig - voor een periode van 45 jaar delen zou .... Tóch had aan deze lange en gelukkige echtverbintenis door twee ingrijpende gebeurtenissen in hun beider leven al spoedig een definitief einde kunnen komen .......... De leefomstandigheden in het Nederland van kort na de oorlog waren verre van ideaal te noemen ; het land verkeerde nog in de beginfase van de wederopbouw en hoewel vrijheid gelukkig weer herwonnen was , liet welvaart nog wel enige tijd op zich wachten . Ook Ben en Sien moesten voor henzelf en voor hun pas geboren dochter Elly regelmatig nog de tering naar de nering zetten en zo ook bij de aanschaf van huishoudelijjke apparaten .............. Toen zij op zekere dag een 'nieuwe' kachel moesten aanschaffen ( en uiteraard was dit in die tijd nog een kólenkachel ) , viel de keus op een "degelijk tweedehandsje ....." - een keuze met welhaast dramatische gevolgen ......... Op een alledaagse , doordeweekse morgen waren zowel Sien , Ben als hun dochter Elly wakker geworden met enkele onverklaarbare klachten , waaronder een vreemd gevoel in het hoofd en gevoelens van misselijkheid ; maar nadat Ben even later , ondanks deze klachten toch maar gewoon naar zijn werk was gegaan , verdwenen deze klachten bij hem als sneeuw voor de zon - bij hém wel ....... - bij Sien en Elly echter bleven de klachten aanhouden ....... Indien Lena ten Wolde , de moeder van Ben , die iets verderop om de hoek woonde , diezelfde ochtend niet even bij Sien en Elly op koffievisite was langsgegaan en het woonhuis niet was binnengetreden , dan had deze doodnormale doordeweekse dag in een ongekend drama kunnen eindigen ........ Op het moment waarop Lena de woning binnentrad , kreeg zij de schrik van haar leven , want op de grond in de woonkamer trof zij de bewusteloze lichamen van Sien en dochter Elly aan ........ Lena ondernam meteen actie , zette alle ramen van de woning open , zorgde zodoende voor voldoende ventilatie en zag , tot haar grote opluchting , dat zowel Sien als Elly al snel weer bij kennis kwamen .... Uit medisch onderzoek bleek later dat Sien en Elly het slachtoffer geweest waren van koolmonoxide-vergiftiging die veroorzaakt was door een lekkende kapotte kolenkachel .... Aan de gruwelijke gedachte bij wat er met moeder en dochter had kunnen gebeuren indien er de gehele verdere dag helemaal niemand over de vloer was gekomen en zij dus pas aan het eind van de werkdag door Ben op de vloer van de woonkamer zouden zijn aangetroffen , zullen we maar niet al te lang stil blijven staan ....... Lena ten Wolde , de reddende engel in nood , heeft die dag naar alle waarschijnlijkheid twee mensen van een wisse dood gered ........... ENKELE JAREN NADIEN VERKEERDEN ZIJ ALLEN VOOR EEN TWEEDE MAAL WEDEROM IN GROOT LEVENSGEVAAR ........ Op 31 januari 1913 waren Siens ouders in de plaats Middelharnis met elkaar in de echt verbonden en toen begin jaren vijftig het moment naderde waarop zij precies 40 jaar met elkaar getrouwd waren , werden alle kinderen plus aanhang opgetrommeld om in de woonplaats van hun ouders , in Middelharnis , de viering van het bereiken van deze bijzondere mijlpaal in hun aller levens mee te beleven . En zo vertrokken dus ook Ben , Sien en Elly op die bewuste 31e januari 1953 vanuit Den Haag voor een in die dagen nog tamelijk lange reis , met bus , trein en boot , in de richting van de plaats Middelharnis , op het eiland Goeree - Overflakkee . Afgesproken werd om dan hier de nacht bij familieleden door te brengen en de volgende dag , zondag 1 februari 1953 , weer huiswaarts te keren ....... In de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 vond er echter in het zuidwesten van Nederland een ongekende ramp plaats........... In die memorabele winternacht begonnen overal in het zuidwesten van ons land , als gevolg van een zeer zware storm met orkaankracht , tijdens springvloed , de dijken het één voor één te begeven ......en óók het Flakkeese Middelharnis liep in korte tijd volledig onder water ....... En midden in dit onvoorziene en onvoorstelbare natuurgeweld bevond zich nu , door een buitengewoon ongelukkige samenloop van historische omstandigheden , Sien van der Groef tezamen met ál haar naaste verwanten ....... De kracht van het water was gigantisch en was door niemand of niets meer tegen te houden .... Het koude zeewater stroomde nu ook , ongenaakbaar en met vole kracht , het woonhuis binnen waar Sien en haar gezin de nacht doorbrachten .......en dwong alle familieleden toevlucht te gaan nemen op de bovenetage , de enig overgebleven veilige plek in het huis , máár voor hoelang nog .......??! Het ergste , het állerergste wat er toen had kunnen gebeuren , bleef gelukkig uit , zodat na meerdere zeer levensbedreigende momenten uiteindelijk middels een reddingsoperatie met boten deze nachtmerrie tot een levensreddend einde kon komen ........ Het woonhuis met alle huisraad ging evenwel reddeloos verloren . Het totale psychologische effect van de watersnoodramp op alle mensen in het rampgebied zou veel en veel groter blijken te zijn en veel langer blijven duren dan de verhoudingsgewijs korte duur van de ramp zelf . Sien , Ben en hun dochter konden na enige tijd weer huiswaarts keren , maar dit gold zeer zeker niet voor o.a. Siens zuster Ida en haar gezin - zij hadden al hun materiële bezittingen verloren , inclusief hun huis ...... en daarom kreeg dit dramatische 'avontuur' nog een opmerkelijk staartje : Ida en haar gezin woonden vanaf dat moment nog maandenlang in bij Sien , Ben en Elly in hun kleine woning in de Haagse rivierenbuurt , een woning die absoluut níet berekend was op zoveel mensen , maar nu op deze , uit de nood geboren , wijze al deze mensen toch nog in ieder geval een dak boven het hoofd bieden kon ..... Het jaar 1953 kan dus met recht een uitzonderlijk en ingrijpend jaar genoemd worden in Siens leven , een jaar dat bovendien onuitwisbare sporen had achtergelaten in haar gedachten en herinneringen én in die van alle direct betrokkenen . Ná 1953 zouden zich , gelukkig maar (!) , geen levensbedreigende situaties meer voordoen in het leven van Sien van der Groef , tót het moment , veel en veel later in de tijd , waarop zij op 83 - jarige leeftijd getroffen werd door een zeer zwaar herseninfarct ...... en zelfs dáár wist ze zich nog enigermate van te herstellen , zónder te kunnen stellen echter dat hierbij sprake was van een vierde moment van welhaast miraculeus herstel ..... want zowel haar lichaam als haar geest konden deze zeer zware anslag op haar gestel nooit meer goed te boven komen ..... De laatste 14 maanden van haar bestaan bracht Sien als een kasplantje door , volledig afhankelijk van hulp en ondersteuning van derden , maar gelukkig ook nooit meer in het volle besef van de grote ernst van haar lichamelijke en geestelijke situatie ..... Enkele dagen voor de jaarwisseling van 2003/2004 zou het nog maar nietige en zwak schijnende levenskaarsje van Francina van der Groef , na 84 jaren , langzaam maar zeker uitdoven ...........